خط زمانی

صد و پنجاه و سه زندگی، دوران فرمانروایی و رویداد بر یک محور واحد. ستون فقرات آن تاریخ‌گذاری‌ای است که مورخان واقعاً با آن کار می‌کنند؛ در کنارش حسابی پیش می‌رود که با جمع زدن اعداد پیدایش و پادشاهان به آن می‌رسید، تا جایی که این دو با هم موافق‌اند و جایی که از هم جدا می‌شوند، به چشم دیده شود و نه بر سرش بحث شود. هر مدخل بخش‌هایی از کتاب مقدس را که بر آنها تکیه دارد با خود دارد.

دو حساب

تاریخ حالت پیش‌فرض است. برای دوران پادشاهی از بازسازی Edwin Thiele پیروی می‌کند، که معیار کاری است. پادشاهان و تواریخ دوران‌های فرمانروایی را نسبت به هم تاریخ‌گذاری می‌کنند — فلان سال از این یکی در بهمان سال آن دیگری — و این گزاره‌ها در نگاه نخست با هم تناقض دارند. Thiele این را بی‌آنکه حتی یک عدد را تغییر دهد حل می‌کند: پدر و پسر را مدتی با هم فرمانروا می‌داند، و دو پادشاهی را در نقطه‌های متفاوتی آغاز سال می‌شمارد. پیش از دوران پادشاهی بازه‌هایی می‌دهد، زیرا شواهد بیش از این را پشتیبانی نمی‌کنند. پیش از ابراهیم هیچ چیز نمی‌دهد.

از روی متن محور دیگر است: سال‌های جهان، که از اعداد پیدایش 5 و 11 به جلو و سپس در طول دوران‌های فرمانروایی شمرده می‌شوند، با AM 1 در سال 4022 ق.م. با این حساب کل کتاب پیدایش دیدنی می‌شود — متوشالح در سال طوفان می‌میرد، سام هنوز زنده است وقتی ابراهیم به دنیا می‌آید — و این دقیقاً همان چیزی است که حسابی بر پایهٔ سال‌های پیش از میلاد نمی‌تواند به شما نشان دهد، زیرا اصلاً سالی برای متوشالح یا سام ندارد.

میان این دو جابه‌جا شوید، و برخی مدخل‌ها پدیدار می‌شوند و برخی دیگر کنار می‌روند. چهل تا از آنها تاریخ‌گذاری تاریخی ندارند؛ پنجاه و پنج تا در متن سالی ندارند. شمارش زیر نمودار می‌گوید چند تا — آنها بی‌صدا ناپدید نمی‌شوند.

نقش‌ها چه معنایی دارند

نوار توپر دوره‌ای است که منابع تثبیت می‌کنند. نوار هاشورخورده تقریبی یا محل اختلاف است. نقطه یک سال واحد است. رنگ‌ها ردیف‌ها را از هم جدا می‌کنند — امپراتوری‌ها، پادشاهان یهودا، پادشاهان اسرائیل، انبیا، اشخاص، رویدادها — و هر ردیفی را می‌توان خاموش کرد.

روی هر چیزی کلیک کنید تا تاریخ‌هایش در هر دو حساب، میزان استواری آن تاریخ، بخش‌هایی از متن که پشت آن است، و در صورت وجود، استدلال را ببینید.

لنگرها

گاه‌شماری زنجیره‌ای از حدس‌ها نیست. شش سند بیرونی آن را در جای خود نگه می‌دارند، و همه چیز دیگر از روی آنها سنجیده می‌شود.

سه جایی که به‌راستی محل اختلاف است

خروج. 1 پادشاهان 6:1 را تحت‌اللفظی بخوانید، و 480 سال به عقب از سال چهارم سلیمان به 1446 ق.م. می‌رسد. خروج 1:11 را، جایی که اسرائیل شهر رعمسیس را می‌سازد، نشانهٔ آن بخوانید که رامسس دوم در آن زمان بر تخت بوده است، و تاریخ به حدود 1250 جابه‌جا می‌شود. بیشتر پژوهشگران انتقادی تاریخ متأخرتر را می‌پذیرند یا بیرون رفتن را رویدادی بسیار کوچک‌تر از آنچه روایت توصیف می‌کند می‌دانند؛ پژوهش محافظه‌کارتر 1446 را نگه می‌دارد. نمودار 1250 را رسم می‌کند و 1446 را در مدخل نام می‌برد، زیرا وانمود به یک پاسخ واحد در اینجا، وانمود است.

سقوط اورشلیم. 587 یا 586، بسته به اینکه سال به تخت نشستن یک پادشاه سال نخست او شمرده می‌شد یا نه. یک سال؛ هیچ چیز دیگری جابه‌جا نمی‌شود.

مصلوب شدن. دو سال از همهٔ قیدها جان به در می‌برند — 30 و 33 م. هر دو درون ده سال پیلاتس‌اند، هر دو پس از سال پانزدهم تیبریوس می‌آیند. خواندن متی 12:40 به‌صورت سه روز و سه شب، با رستاخیز در عید نوبر و بنابراین در یک یکشنبه، مرگ را در بعدازظهر یک چهارشنبه قرار می‌دهد. اگر از مقارنهٔ نجومی شمرده شود، آن‌گونه که تقویم می‌شمارد، پسح در سال‌های 30 و 33 م. در چهارشنبه می‌افتد — 27 کنار می‌رود، چون آن سال پیش از سال پانزدهم تیبریوس است؛ اگر از نخستین هلال دیدنی شمرده شود، آن‌گونه که بیشتر بازسازی‌ها می‌کنند، در جمعه می‌افتد — خوانش قدیمی‌تر، و همان که پشت جمعهٔ نیک است. هر قراردادی که برگزینید، هم روز و هم سال را تعیین می‌کند.

داوران کجا رفتند

دوره‌های ستم و داوری در کتاب داوران روی هم حدود 410 سال می‌شود، و میان ورود به سرزمین و شائول این‌همه زمان نیست. خوانش معمول این است که هر داور ناحیهٔ خود را داشت و دوره‌هایشان با هم همپوشانی داشت: دبوره و جدعون هر دو در شمال، یفتاح در جلعاد آن سوی اردن، سامسون در برابر فلسطینی‌ها در ساحل. خودِ متن به این سو اشاره می‌کند — نیمی از قبیله‌ها به فراخوان دبوره پاسخ می‌دهند و نیمی نه. پس داوران تک‌تک مدت‌هایی را که متن می‌دهد با خود دارند، اما جایی بر محور تاریخی ندارند. به حساب از روی متن بروید، و آنها پدیدار می‌شوند.

اعداد از کجا می‌آیند

صفحه‌گسترده‌ای که پشت حساب دوم است از آنِ خودِ ورنر ورستمن است و از روی متن به دست آمده است. زنجیره این‌گونه پیش می‌رود: پیدایش 5 و 11 برای طول عمرها؛ 430 سال غلاطیان 3:17، که از ورود ابرام به کنعان شمرده می‌شود؛ 400 سال پیدایش 15:13 از شیر گرفتن اسحاق؛ 480 سال 1 پادشاهان 6:1 تا سال چهارم سلیمان؛ و پس از آن طول دوران‌های فرمانروایی در پادشاهان و تواریخ.

این 430 سال انتخابی می‌طلبد. در عبری، خروج 12:40 می‌گوید اقامت «در مصر» 430 سال طول کشید؛ ترجمهٔ هفتادگانی و تورات سامری «در مصر و در کنعان» می‌خوانند. تنها با این خوانش دوم است که زنجیره بسته می‌شود، و این همان خوانشی است که اینجا پذیرفته شده است.

صفحه‌گسترده دو برگه دارد که در یک نقطه از هم جدا می‌شوند: سه سال، بر سر تولد ابرام. زنجیره‌ای که جمع‌های بعدی بر آن تکیه دارند، همانی است که اینجا رسم شده است.

در چهار جا این زنجیره یک دوران فرمانروایی را بلندتر از عدد صریح پادشاهان می‌گیرد، تا فهرست‌های شمالی و جنوبی همچنان به هم برسند: اَمَصیا سیزده سال، یربعام دوم بیست و چهار، فقح نه، و عزریا دو. صفحه‌گسترده این تفاوت‌ها را به‌جای پنهان کردن، در ستونی جداگانه ثبت می‌کند، و این ابزار نیز چنین می‌کند — هر یک از این مدخل‌ها می‌گوید پادشاهان چه می‌دهد و حساب دوم چه به کار می‌برد. Thiele از راه دیگری، با هم‌فرمانروایی‌ها، به همین هماهنگی می‌رسد. اینها دو راه‌حل برای یک مسئله‌اند، و نمودار به شما امکان می‌دهد به هر دو نگاه کنید.

تاریخ‌های تاریخی همان تاریخ‌های معیارند: Thiele برای پادشاهی دوپاره، فهرست لیموی آشوری و تواریخ بابلی برای لنگرها، یوسفوس و کتیبهٔ دلفی برای سدهٔ نخست. جایی که پژوهش علمی دوپاره است، هر دو حالت در مدخل آمده است.

تقویم، برای روز و ساعت ←  ·  متن‌ها و مجموعه‌داده‌های به‌کاررفته ←